Dromen

Lang geleden heb ik het geschilderd, mijn droom.

Een mooi klein huisje in de buurt van Stalida, Kreta.

Nog steeds heb ik die droom, maar inmiddels weet ik dat dromen bedrog zijn, maar toch droom ik stiekem nog!

negen mei

9 mei 2011

Daar stond ik dan, voor je deur, niet wetend wat of ik moest doen. De gordijnen waren gesloten, ik dacht eerst nog vanwege de hitte. Joey, je hondje…hij blafte te enthousiast, ik kreeg er een heel naar gevoel van en besloot om in te gaan breken. Je lag er zo stil, zo eenzaam, zo……dood.

9 mei 2021

Nu 10 jaar later voel ik op deze dag nog steeds mijn onmacht, mijn boosheid en mijn angst. Mijn angst voor de reactie van mijn ouders, voor de reactie van je lieve kinderen. De scherpe randjes zijn van mijn verdriet afgeslepen, het gemis van je lach, je humor is er nog steeds. *Elzo* ooit was ik zo boos op je, begreep ik je onmacht tegen het kwaad niet. Nu heb ik je alleen nog maar lief, nu ben je voor mij nog steeds dat lieve kleine broertje.

*mien pabbe*

En dan zomaar, door iets wat ik zag op de tv, voel ik het gemis van mijn schoonvader zo erg, “pabbe” zo noemde ik hem, hij was degene die me leerde om van mezelf te houden, om voor mezelf op te komen zonder dat ik daarvoor mijn stem moest verheffen.

Hij had een mooi stukje grond gehuurd, daar verbouwde hij de aardappelen en de groentes voor zijn gezin. Ik was een meisje van 17 jaar toen ik hem voor het eerst heb ontmoet, hij keek en hij zweeg, hij vroeg bijna nooit iets!

Soms vroeg hij of ik mee wilde om de kropjes sla een aai over de kop te geven.

Daar op zijn stukje grond, luisterde hij naar mij, hij zweeg en gaf mij dan een aai over de kop. Ik mis *mien pabbe*

Dansen

Wie de schoenen passen

trek ze dan aan

dans met me mee!

Durf je het aan?

trek ze dan aan

luister naar de muziek

Durf je het aan?

trek ze dan aan

dans met me mee!

Durf je het aan?

trek ze dan aan

luister naar de muziek

Durf je het aan?

trek ze dan aan

dans met me mee!

Durf je het aan?

trek ze dan aan

dans met me mee!

Durf je het aan?

trek ze dan aan

luister naar de muziek

dans met me mee!

https://nl.wikipedia.org/wiki/Villanelle_(gedicht)

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Hobby

Alles, echt alles had ze weg gegooid, weg er mee, in de vuilcontainer. Iedereen om haar heen sprak van schande tot en met grote zonde over haar besluit. Woest sloeg ze dan met keiharde woorden in het rond, ze schreeuwde daarmee haar onmacht uit. Niemand die het begreep, iedereen vond dat ze haar werkstukken  moest verkopen, bewaren, desnoods weg geven, alles behalve het in de vuilcontainer te dumpen. Ze sprak ook nooit over de reden waarom ze dit besluit zo resoluut had genomen, ze droeg haar verdriet en pijn liever in stilte, er over praten gaf alleen maar reden tot ongevraagde adviezen. Wanneer ze iets  voorbij zag komen wat haar fantasie op hol bracht werd ze verdrietig, stilletjes liet ze haar verlangen dan weer op de achtergrond verdwijnen. Na een lange vervelende tijd van pijn en angst voor de toekomst kwam dan uiteindelijk het verlossende telefoontje, ze was aan de beurt! De orthopeed was overtuigend, hij beloofde haar een toekomst waarin ze zonder pijn zou kunnen lopen. Eindelijk…. ze werd geopereerd, ze kreeg een nieuwe heup. Met lood in haar schoenen liep ze het ziekenhuis in, de volgende dag liep ze met krukken opgewekt het ziekenhuis weer uit. De teleurstelling was groot, ze had nog steeds veel pijn, het lopen ging moeilijk en lang staan was al helemaal uit den boze. Nog steeds kon ze haar creativiteit niet ten uitvoer brengen, en ze wilde weer zo graag. Tranen met tuiten, schreeuwen om de onmacht die ze voelde, het hielp geen ene mallemoer! Na een lange periode van therapie kon ze eindelijk weer een eindje wandelen zonder pijn. Tijdens deze wandelingetjes zag ze weer de schoonheid van de natuur. Haar lief had haar verrast met nieuwe materialen, ze begon voorzichtig met iets nieuws en was eindelijk blij met haar nieuwe heup.

Kreta

In mijn gedachten ben ik in de wolken

waar ik me laat dragen op de vleugels van een adelaar

vol vertrouwen laat ik me mee zweven

op de stromingen van de wind

op de vleugels van een adelaar

voel ik mijn liefde en mijn verlangen

in mijn gedachten brengt de adelaar me naar het eiland

waar ik de klanken van de bouzouki hoor

ik met volle passie de sirtaki dans

waar ik eet en drink met mijn  lieve vrienden

In mijn gedachten vlieg ik met de adelaar mee hoog boven de wolken